ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ 08 ਜੂਨ 2026 :ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਦਾਕਾਰ ਧਰਮਿੰਦਰ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰਨ ਦੇ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਈਸ਼ਾ ਦਿਓਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਦਾਕਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਹਾਲੀਆ ਪਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਣ ਅਤੇ ਦੁੱਖ, ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਮੌਕਾ ਪਦਮ ਵਿਭੂਸ਼ਣ ਸਮਾਰੋਹ ਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ ਨੇ ਧਰਮਿੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਈਸ਼ਾ ਦਿਓਲ (Isha Deol) ਲਈ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗੀ ਪਿਤਾ ਲਈ ਐਵਾਰਡ ਲੈਂਦੇ ਦੇਖਣਾ ਇੱਕ ਭਾਵੁਕ ਅਨੁਭਵ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਦਿਨ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ’ਮੈਂ’ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਝ ਪਲ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਂ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੈਨਜ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।’

ਪਹਿਲਾਂਹੀ ਮਿਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਇਹ ਸਨਮਾਨ- ਈਸ਼ਾ ਦਿਓਲ

ਇਸ ਸਨਮਾਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਈਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ‘ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਨ। ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਸਨਮਾਨਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਨ। ਪਰ ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਐਵਾਰਡਸ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਰਹੀ ਹੈ।’

ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜਨਾ ਹਰ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਯਾਦ

ਪਰ ਈਸ਼ਾ ਲਈ, ਯਾਦਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਈਵੈਂਟ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮਿੰਦਰ (Dharmendra) ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਯਾਦ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਈ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਪੜਾਅ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। 44 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਧੀ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਨਾ – ਮੈਂ ਹਰ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।’

ਬੈਡ ‘ਤੇ ਕਿਉਂ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਟੈਡੀ ਬੀਅਰ ਦਾ ਢੇਰ?

ਈਸ਼ਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ’ਮੈਂ’ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ‘ਟੈਡੀ ਬੀਅਰ’ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਬਿਸਤਰਾ ਟੈਡੀ ਬੀਅਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਸ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜੀਣਾ ਸਿੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।’

ਹੁਣ ਖ਼ੁਦ ਬੇਟੀਆਂ – ਰਾਧਿਆ ਅਤੇ ਮਿਰਾਇਆ – ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਈਸ਼ਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਿਮਰਤਾ, ਦਿਆਲਤਾ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਬੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।